کدهای خدمات ایرانسل (داغ)!

کد لطفاً با من تماس بگيريد…
اين سرويس براي تمامي مشترکين سيم کارت دائمي و اعتباري فعال خواهد بود و از طريق آن مشترک مي تواند با وارد کردن
کد

*۱۵۰*شماره تلفن ايرانسل دريافت کننده#
به عنوان مثال به اين صورت:*۱۵۰* را زده سپس شماره را وارد کرده و بعد مربع را ميزنبم
۰۹۳۵۱۲۳۴۵۶۷۸۹#

يک پيام کوتاه (SMS) رايگان به شماره مقصد ارسال کرده و از دارنده شماره بخواهد با او تماس بگيرد؛ حتي زمانيکه اعتبار
مکالمه مشترک تمام شده و يا خط تلفن او قطع شده باشد. با وارد کردن اين کد، پيام کوتاه زير به دريافت کننده ارسال مي
شود:

“لطفاً با من تماس بگيريد… (شماره تلفن ايرانسل فرستنده)”

از آنجاييکه ايرانسل تنها شبکه اي است که اين سرويس را در ايران ارائه مي کند، در حال حاضر امکان استفاده از آن براي
تماس با ساير اپراتورها موجود نيست.
——————————————————————————–
کدهاي سيم کارتهاي اعتباري
——————————————————————————–
*۱۴۰*۳*۱*۱# فعال سازي پيامگير صوتي
*۱۴۰*۳*۱*۳# فعال سازي ذخيره شماره
*۱۴۰*۳*۱*۴# حذف همه سرويسها
*۱۴۰*۳*۵# دريافت تنظيمات MMS
*۱۴۰*۳*۶# دريافت تنظيمات GPRS
*۱۴۰*۷*۲*۵# طرح قرمز
*۱۴۰*۷*۲*۶# طرح آبي
——————————————————————————–
کدهاي سيم کارتهاي دائمي
——————————————————————————–
*۱۳۰*۳*۱*۱# فعال سازي پيامگير صوتي
*۱۳۰*۳*۱*۳# فعال سازي ذخيره شماره
*۱۳۰*۳*۱*۴# حذف همه سرويسها
*۱۳۰*۳*۵# دريافت تنظيمات MMS
#*۱۳۰*۳*۶ دريافت تنظيمات GPRS
#*۱۳۰*۷*۳ طرح قرمز
*۱۳۰*۷*۴# طرح آبي
*۱۳۰*۷*۵# طرح طلايي

سرويس ذخيره شماره تماس گيرنده Who called
اين سرويس شما را قادر ميسازد تا بدانيددر زماني که در دسترس نبوده يا گوشي تان خاموش بوده است چه کسا ني با شما
تما س گرفته اند در زمان فوق کسي که با شما تماس ميگيرد به به يک سرويس پيامگير صوتي هدايت مي شود.در آنجا شماره
شخص ذخيره ميشود.زماني که مجددا گوشييتان در دسترس قرار گيرد ليستي از تمام شماره هاي ي که با شما تماس گرفته
اند به همراه زمان تماس از طريق SMS برايتان ارسال خواهد شد.

نکته :اين سرويس و سرويس پيا مگير صوتي نمي توانند همزمان فعال باشد .

#۰۰۰۰*۳۳۰# زماني که ارتباط با آنتن نداريد
#۲۱## زماني که آنتن هست ولي به شما خط داده نمي شود
#۱۶*۰۰۰۰*۳۵# زماني که نه ميتوانيد SMS بدهيد نه دريافت کنيد

براي نوشتن برنامه هاي كامپيوتري، از زبان هاي برنامه نويسي استفاده مي كنيم. گرچه در حال حاضر زبان هاي برنامه نويسي بسياري وجود دارند، اما آنچه كه امروزه بصورت متداول تري مورداستفاده قرار مي گيرد، زبان هاي سطح بالاهستند. براي درك مزاياي زبان هاي سطح بالا، ابتدا بايد نحوه ارتباط با كامپيوتر را بفهميم.

زبان ماشين

زبان بومي يك كامپيوتر، زبان ماشين است. هريك از دستورات زبان مجموعه اي از صفرها و يك هاست كه عملكرد خاصي را مشخص كرده و سلولهايي از حافظه را كه طي آن عملكرد مورد استفاده قرار ميگرند تعريف مي كند. به عنوان مثال اگرمعادله جبري cost=price + tax را بخواهيم با يك برنامه ماشين نشان دهيم. به دستوراتي نظير اين دستور نياز خواهيم داشت:

۰۰۱۰ ۰۰۰۰ ۰۰۰۰ ۰۱۰۰

۰۱۰۰ ۰۰۰۰ ۰۰۰۰ ۰۱۰۱

۰۰۱۱ ۰۰۰۰ ۰۰۰۰ ۰۱۱۰

در هر يك از دستورات زبان ماشين، ­­­عملياتي كه بايد انجام شود و آدرسي كه داده هاي آن مورد پردازش قرار مي گيرند، بصورت اعداد دودويي نوشته مي شوند. گرچه كامپيوتر به راحتي مفهوم دستورات فوق را درك مي كند ولي آنها براي اكثر مردم نامفهومند.

زبان هاي سطح بالا

هنگام نوشتن برنامه ها در زبان سطح بالا(High-level language)، از دستورالعمل هايي استفاده مي كنيم كه شبيه مكالمات روزمره هستند. در پاسكال از دستور cost:=price + tax استفاده مي كنيم كه شباهت زيادي به فرمول مبحث قبلي دارد. معني اين دستور اين است كه «مقادير price و Tax را با يكديگر جمع كن و حاصل را در متغير cost قرار بده » هنگام نوشتن برنامه اي در زبان سطح بالا، با استفاده از اسامي توصيفي مي توانيم به داده هايي كه در حافظه ذخيره شده اند مراجعه كنيم از جمله نام هاي توصيفي، price و cost و tax مي باشند. بدين ترتيب نيازي نخواهد بود كه محتويات سلول هاي حافظه مستقيما بازيابي شوند. براي توضيح نوع عملي كه مي خواهيم انجام شود نيز مي توانيم از علائم متداول ( نظير + ) استفاده كنيم.

يك زبان سطح بالا يك استاندارد زبان دارد كه قواعد آن زبان را شرح مي دهد. هر يك از دستورات زبان سطح بالا بايد مطابق با قواعدي باشد كه در استاندارد زبان مشخص شده است. اين قواعد بسيار دقيق هستند، يعني براي دستوراتي كه تقريبا درست هستند، جايي وجود ندارد.

برنامه هايي كه مطابق با اين قوانين نوشته شده اند، از قابليت انتقال برخوردار خواهند بود، به اين معنا كه بدون انجام تغييرات مي توان آنها را روي كامپيوتر مختلف اجرا كرد. در حالي كه يك برنامه زبان ماشين تنها روي يك نوع كامپيوتر قابل اجراست.

زبان هاي پاسكال ، فرترن، بيسيك، كوبول(Cobol) ، c ،c++ ، از جمله زبان هاي برنامه نويسي سطح بالا هستند. گرچه هر يك از اين زبان ها براي هدف خاصي طراحي شده اند، ولي همه ي آنها براي نوشتن نرم افزار هاي كاربردي (application software) مختلف به كار مي روند. كه نرم افزاري است كه براي كاربر كامپيوتر كاري را انجام مي دهد. زبان هاي برنامه نويسي c و c++ معمولا براي نوشتن نرم افزار هاي سيستم (system software) مورد استفاده قرار مي گيرند. نرم افزار سيستم نرم افزاري است كه عمليات لازم براي هدايت سيستم كامپيوتر را انجام مي دهد

ارتباط ميان زبان ماشين و زبان سطح بالا

چون كامپيوتر فقط برنامه هايي را درك مي كند كه به زبان ماشين نوشته شده باشند، بنابراين هر يك از دستورالعمل هاي يك زبان سطح بالا قبل از اين كه قابل اجرا باشند بايد به زبان ماشين تبديل شوند. برنامه اصلي زبان سطح بالا، برنامه منبع (sourceprogram) ناميده مي شود ، نسخه زبان ماشين اين برنامه، برنامه ي مقصود (programobject) نام دارد. در مبحث بعد مراحل لازم براي پردازش يك برنامه ي زبان سطح بالا را شرح خواهم داد.