چون من با تو خالص و بی ریا بودم دوستت بودم اما تونذاشتی... و بدان هنوز هم می خواهم که باشم.

چون من همه را معصوم و پاک میدیدم اما تو نذاشتی... همه را صادق می پنداشتم اما تو افکارم را خراب کردی.

 دنیای واقعی را دوست ندارم:

چون من با تو رک بودم و دوست داشتم کمکت کنم تا همه چیزرو به دست بیاری اما تو همه چیز رو برای خودت خواستی ...

حال تو به آنچه که می خواستی رسیدی پس حالا چرا... حالا چرا همه ی عیب های دنیا را روی من گذاشتی؟

همه خواستند با تو باشند اما تو نخواستی و بدان که در اوج قدرت تنهایی

دنیای واقعی رو دوست ندارم

.. چون کثیف است آدم هایش من را تحمل نمی کنندواخلاق و رفتار من آدم هایش راکه در منجلاب دورویی و غرور وفساد غرق می شوند.

بگذار بروم کجا بهتر از یک دنیای مجازی آنجا هیچ کس به هیچ چیز بدبین نیست آنقدر که همراهش را از خود جدا کند.

آنجا هیچ کس برای دست یافتن به اهداف پلیدش دیگران را قربانی نمی کن.د انجا همه با هم  صادق هستند دیگر تنها عیب دیگران را نمی بیند و اگر دیگران به او گفتند، دقیق گوش می کند ولی نمی فهمد چون خوبی برای او تعریف نشده است!

تو حتی در تخیلات و دنیای مجازی خود برای خود دشمن فرضی می سازی اما در دنیای مجازی من فقط دوستی است.

دنیای مجازی من جدا از دنیای واقعی است نام پاکش را به این دیار نفرت وتهمت و دورویی آلوده نکن.

من دنیای مجازی خود را دوست دارم بگذار بروم ...می خواهم که بروم...

 حتما هستند کسانی که از دنیای واقعی خسته شده اند، پس با من بیایید .اینجا خبری از حرف زدن و عمل کردن نیست... اینجا نارفیقی بی معنی است پس نترس و خودت رو از منجلابش رها کن بیا به دنیای مجازی خودت و برای شکوفایی استعدادهای نهفته ات که دیگران با خودخواهی خود اونو پایمال کردن تلاش کن که اینجا همه چیز محیا است پس بیا و از تهدید های هاش نترس!!

اما یکسوال برایم باقی است آیا می توان از دنیای مجازی برای در مسیر درست قرار گرفتن دنیا استفاده کرد ؟.... به نظر من تنها منجی اوست

دنیای مجازی خواهم ساخت                  خواهم انداخت به راه

دور خواهم شد از این دنیای پلید           

  که در آن هیچ کسی نیست مرا همراهی کند!